(Click op de foto's om deze in een groter formaat te zien!)
Op zondag 2 november 2003 werd de tweede Dorian Yates Grand Prix gehouden in Amstelborch te Amsterdam.
Een groot gedeelte van de Nederlandse hardcore-fans was hierbij aanwezig, en gelukkig was de Amstelborch qua accommodatie een stuk beter dan de sporthal in Haarlem in 2002. Hier waren tenminste stoelen, wat een hele verbetering was ten opzichte van de houten tribune van 2002.
De presentatie van de wedstrijd (niet de prejudging) was in handen van Dorian Yates
en Craig Titus.De prejudging begon om half zes, en er was een enorme line-up: dertig (!) professionele bodybuilders uit allerlei landen. In deze groep bevond zich ook Ed van Amsterdam van Basement Gym in Amsterdam.
De meeste aandacht ging vanzelfsprekend uit naar de Amerikaanse toppers, maar daar waren er helaas niet veel van aanwezig. De grote namen bij deze wedstrijd waren voornamelijk Jay
Cutler, Ernie Taylor en Günter Schlierkamp.Ook enige 'sub'-toppers waren aanwezig, zoals Art Atwood en Troy Alves.
Verrassingen waren er in de vorm van Mustafa Mohammed en Ronnie Rockell. Mohammed eindigde uiteindelijk zelfs als derde!
De echte crowd favorite was Günter Schlierkamp. Deze goedlachse - van origine Duitse - bodybuilder straalt echt iets uit, en hij krijgt de zaal flink op z'n kop!
Ik ben niet echt een fan van Jay Cutler, maar hij is een goede bodybuilder. Ed van Amsterdam zag er ook goed uit, maar blijft helaas een probleem met zijn uitpuilende buik houden (hoewel meerdere bodybuilders daar last van hadden. Er was een engelse bodybuilder die wel negen maanden heen leek...).
Na de eerste twee ronden werden de beste zestien gekozen. Deze zestien bodybuilders mochten hun individuele poseerroutine laten zien. Het is heel apart om mensen van deze klasse hun werk te zien doen.
Günter Schlierkamp kreeg de mensen op de stoelen, maar ook Jay Cutler, Ernie Taylor en Ed van Amsterdam kregen veel bijval.
Na de individuele ronde bleven er zes bodybuilders over (helaas zonder Ed), die het tegen elkaar opnamen in de posedown.
Tijdens de posedown sprongen de zes atleten de zaal in. Dit leidde tot wilde taferelen en unieke fotomomenten! Ik ben mijn stoel opgeklommen om foto's te kunnen nemen...
Na alle consternatie rond de posedown volgde een optreden van Kelly Ryan, de nummer twee van de wereld op fitnessgebied èn de vrouw van Craig Titus. Ik heb wel foto's proberen te nemen, maar dat is gewoonweg niet mogelijk bij een menselijk stuk elastiek!
Na dit gastoptreden volgde de prijsuitreiking voor de top zes. Günter Schlierkamp werd vierde, wat de jury niet in dank werd afgenomen door het publiek. Mustafa Mohammed werd derde, Ernie Taylor tweede en Jay Cutler eerste.
Al met al was het een leuke wedstrijd met mooie momenten. Een minpuntje vond ik de ongelijke kwaliteit van de atleten. Er stonden een paar echte toppers, maar de rest was voornamelijk podiumvulling. Goede atleten, maar niet te vergelijken met de echte top.
Verder was er duidelijk sprake van voorkeur voor de bekende toppers. Ed van Amsterdam is uiteindelijk tiende geworden, en dat had naar de mening van veel mensen hoger moeten zijn. Als hij Amerikaan was geweest, dan was hij waarschijnlijk hoger geëindigd...
Een ander minpuntje vond ik de hoogte van het podium. Iedereen zat op dezelfde hoogte, en het podium was net iets lager dan het gemiddelde hoofd. Je kunt ook aan de foto's zien dat er bijna nooit voeten te zien zijn. Een extra halve of hele meter hoogte was ideaal geweest.
Verder was het een leuke wedstrijd, en ik ben zeker van plan er volgend jaar weer bij te zijn!
De eindscore van de top tien was als volgt:
1) Jay Cutler
2) Ernie Taylor
3) Mustafa Mohammed
4) Gunter Schlierkamp
5) Johnnie Jackson
6) Troy Alves
7) Ronnie Rockell
8) Art Atwood
9) Rodney St. Cloud
10) Ed Van Amsterdam